Soms lijkt het in Beuningen wel alsof wachten onze nieuwe hobby is.
We wachten op huizen.
We wachten op licht bij het Ultogebouw.
We wachten op de nieuw te bouwen Leghe Polder.
Maar met wachten komt er niets in beweging.
Vandaag praat de gemeenteraad over wat er volgend jaar wél en niet kan. Over geld, ja. Maar vooral over wat dat betekent voor onze inwoners.
Laten we beginnen met iets kleins: die lamp in Winssen.
Al maanden wordt erom gevraagd.
Eén lamp.
Gewoon een beetje licht in de duisternis.
Hoe moeilijk kan het zijn?
Dan De Leghe Polder.
Het dorpshuis dat al jaren op een nieuwe start wacht.
Wachten tot de netcongestie voorbij is?
Wat mij betreft niet.
We willen nú beginnen met de voorbereidingen.
Zodat we straks niet nóg langer hoeven te wachten.
En dan iets groters: het beroemde 10 puntenplan van BN&M. Aangenomen door de raad.
Ooit heilig.
Elk bouwplan werd eraan getoetst.
Voldeed het niet? Ging het niet door.
Zo simpel was het.
Maar nu?
In Ewijk en Winssen is de toetsing van het plan ineens verdwenen.
In Ewijk komen er zelfs meer dan duizend woningen.
Rijtjeshuizen zonder oprit.
En onze afspraken over de spreiding van woningen over de vier kernen en de bouwdichtheid?
Foetsie.
Hoe kan dat?
Waarom zijn onze eigen regels losgelaten?
Als het bij kleine projecten lukt, dan toch ook bij grote?
Dan maar iets minder winst voor de ontwikkelaar.
Voor het CDA is het trouwens simpel:
bouwen, maar dan eerst voor eigen inwoners. Zij gaan voor.
Zodat onze jongeren een kans krijgen.
En ouderen kunnen doorstromen.
Dat staat ook in ons nieuwe verkiezingsprogramma, binnenkort te lezen. Daar willen wij over een paar maanden mee aan de slag.
Ik ben er vandaag trouwens gewoon bij, weliswaar op 2 krukken.
Want bouwen op één been is nog altijd beter dan stilstaan op twee.